Mijn kindje heeft een schisis | Deel 3

15-04-2018 om 11:20 uur

Mason 2.0

We hebben het park gezien, de koffietent, nog een koffietent de winkels en de gangen als we terug komen in de ouder kamer. Zo’n drie uur zijn er voorbij sinds ik Mason in de operatiekamer achter liet. De minuten kruipen voorbij en de zenuwen nemen weer toe.

Na ongeveer vier uur wachten komt de gastvrouw binnen met Mason zijn flesje. Hij is op de uitslaapkamer en ik mag naar hem toe. Mijn man moet nog even wachten helaas.
Ik loop met in de ene hand een knuffel en in de andere Mason zijn dekentje achter de gastvrouw aan door de gangen van het ziekenhuis. Dan hoor ik hem. Hij huilt en ik ga harder lopen. Oh, hij is al wakker zegt ze!  Daar baal ik gelijk van, ik had er zo graag willen zijn vóórdat hij wakker zou worden.

Als ik op de uitslaapkamer kom zie ik een zuster zitten met Mason op haar schoot. Ze staat snel op zodat ik kan gaan zitten en geeft mij Mason aan. Ik probeer hem te troosten maar hij is compleet overstuur. Hij blijft ontroostbaar huilen en de anesthesist en ik zijn het er snel over eens dat er toch extra pijnmedicatie nodig is.
Door het infuusje in zijn hand krijgt hij wat Morfine. Snel zakt de pijn en kan ik hem troosten. Pas als hij rustig is kan ik eens goed naar hem kijken.

Mijn eerste reactie? Hij heeft mijn neus gekregen!! Maar ik zie ook zijn gezwollen gezichtje, zijn rode oogjes en de restjes bloed van de operatie. Er zit een pleister onder zijn neus maar ik kan wel zien dat zijn lip mooi dicht is. Ik schrik niet van zijn ‘’nieuwe’’ gezichtje. Ik vind het niet mooier, ik vind het niet minder mooi maar gewoon.. anders.
Van de zuster krijg ik het advies om te proberen of hij wil drinken. Na een paar slokjes stop ik hiermee want hij begint al snel weer hard te huilen. Ik zit een tijdje met hem in mijn armen naar hem te staren. Hij is in slaap gevallen.  Dan mag hij mee terug naar de afdeling. Hij wordt in een bedje gelegd en ik loop opnieuw achter de zusters aan door de gangen. Onderweg komen we de KNO arts tegen die zijn buisjes heeft geplaatst tijdens de operatie. Ze laat me weten dat dat allemaal goed is gegaan. Ik was die buisjes alweer bijna vergeten, dat leek zo’n bijzaak!

We gaan naar een vier persoonskamer op de afdeling. Wij zijn de eerste dus de kamer is nog leeg. Als de zuster weg is ben ik even alleen met Mason. Hij is in slaap gevallen. Nog steeds kan ik alleen maar naar hem kijken. Ik voel me schuldig en heb zo’n medelijden met hem.

Pas als mijn man de kamer binnen komt en ik zijn reactie zie, besef ik me dat ik nog geen traan heb gelaten. Blijkbaar heb ik het ook; dat standje ‘’overleven’’. Dus daar zijn ze.. en nu pas voel ik me opgelucht. We zijn weer compleet.

Uren gaan er voorbij. Mason drinkt wat kleine beetjes, slaapt en huilt. Hij is niet langer alleen op de kamer maar omdat er niet meer dan twee baby’s zijn mag mijn man ook bij ons blijven deze nacht. Ik ben daar natuurlijk heel blij mee.
Het is al avond als de chirurg bij ons langs komt. Zij legt ons uit dat de operatie wat langer duurde omdat ze was doorgegaan tot ze helemaal tevreden was en dat de operatie goed was gegaan.

Als ik de volgende ochtend zie dat het 07.00 is en er weer druk heen en weer wordt gelopen over de gang begin ik mijn bed op te ruimen, de tas in de pakken en alles te verzamelen wat mee moet naar huis. Ik wil zo snel mogelijk het ziekenhuis verlaten. Natuurlijk zijn wij niet de enige met dit idee dus is het opnieuw wachten. Als de zuster is geweest met de nodige uitleg over pijn bestrijding, telefoon nummers, verzorging en Mason heeft voorzien van een nieuwe pleister mogen we gaan. We lopen nog even langs de apotheek voor de extra pijnmedicatie en gaan dan zo snel mogelijk naar huis.

In de dagen die volgen raken we al snel gewend aan Mason zijn nieuwe snoetje. Als de pleisters er af zijn en de hechtingen voor een groot gedeelte zijn los gekomen zien we hoe knap de chirurg haar werk heeft gedaan. We zijn erg tevreden met het resultaat en dankbaar dat ze al haar tijd voor hem heeft genomen. Zijn lip lijkt ook al snel niet meer heel pijnlijk. Hij geneest snel.

Toch moet hij veel huilen en slaapt hij erg slecht. Het is ons al snel duidelijk dat Mason last heeft van zijn reflux. Hier had hij altijd al wat last van, maar inmiddels heeft het ernstiger vormen aangenomen en begint hij flesjes te weigeren en komt slaap tekort. Na een bezoek aan de huisarts, contact met het ziekenhuis en een observatie van een logopediste wordt het ons duidelijk dat, als er eenmaal een operatie heeft plaats gevonden, alles daar op wordt afgeschoven. De frustratie is dan ook groot als we pas na 6 dagen serieus worden genomen en er eindelijk een medicijn komt tegen de reflux. Al na 1 fles gaat het veel beter met Mason. Voor het eerst sinds de ochtend voor de operatie zien we hem weer lachen en slaapt hij weer een beetje. Vanaf dat moment zien we Mason elke dag opknappen en krijgen wij ons vrolijke lieve mannetje weer terug. Ons lieve vrolijke mannetje, mét goed werkende oortjes! Die buisjes heeft hij niet voor niks gekregen merken we al snel.

Inmiddels is Mason bijna vijf maanden oud en zijn we begonnen met de eerste hapjes. Dit gaat boven verwachting! Ondanks zijn (nog) open kaak en gehemelte geniet hij zichtbaar van de nieuwe smaakjes. Dat het zo nu en dan uit zijn neus komt, of alles in mijn gezicht niest, dat nemen wij gewoon voor lief zolang hij er maar geen last van heeft.
Wij hebben een heel pienter ventje dat al alle kanten op rolt tijdens het spelen en kan schateren van plezier. Gelukkig is híj die hele operatie al vergeten!

Voor ons is stap één gezet. We moeten nog wat stappen nemen, Mason moet nog wat operaties ondergaan. Inmiddels ben ik er wel achter dat wij lang niet de enige zijn die deze stappen moeten nemen. Ik besef me dat we veel geluk hebben met Mason. Hij is gezond, ontwikkeld zich snel en slaat zich tot nu toe prima door alle controles en behandelingen heen.  We zijn zo trots op hem!

En.. één ding heb ik zeker wel geleerd; Als er ook maar iets met je kind is, of dat nou heel klein is of heel groot. Of ze nou genoeg hebben aan een knuffel, of een operatie moeten ondergaan.. het is je kind, dus het raakt je.

Liefs,
Elvira Idsinga -Bres

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact