Mijn kindje heeft een schisis | Deel 2

28-02-2018 om 08:02 uur

Mason

Ik heb een super kraamweek gehad. Alles ging goed, Mason groeit goed, zat al snel op geboorte gewicht en liet zien dat hij totaal geen last van zijn schisis had.

Vrijdag ochtend, de kraamhulp komt ons op gang helpen en gedag zeggen. Haar laatste ochtend bij ons, onze eerste afspraak in het kinderziekenhuis.
Ons kleine ventje, net 1 week oud, zit klaar in de maxi cosy, niets vermoedend. Hij heeft tenslotte nergens last van.
In het ziekenhuis wordt hij opnieuw van top tot teen onderzocht. Er worden foto’s gemaakt, gewogen, gemeten en naar het voeden gekeken. Mason vind het allemaal prima.

Eenmaal thuis vallen al snel de eerste afspraken met verschillende disciplines van het schisis team op de mat. Omdat de gehoortest thuis is mislukt gaan we in de weken die volgen met hem naar de verpleegkundige voor uitleg, de KNO arts voor een gehoortest, de chirurg voor uitleg over de operatie en de anesthesist die verteld over pijnbestrijding.

Mason vind de gehoortest in het ziekenhuis vreselijk. Ligt hij daar, zo klein op zo’n grote tafel met een gigantische koptelefoon op, op zijn rug, met een wild vreemde naast hem die besluit dat hij moet slapen. Wij mogen niet te veel tegen hem praten en niet oppakken. Succes. Mason slaapt altijd op zijn zij en met zijn lichtgevende beer. De test verliep dus niet helemaal soepel maar gelukkig was de uitslag duidelijk genoeg.
Doordat er vocht achter de trommelvliezen zit heeft Mason een verminderd gehoor. Oké, dat kunnen we ook wel hebben. Er wordt afgesproken dat Mason buisjes krijgt tijdens de eerste operatie. De lipsluiting.

Tijdens het gesprek met de anesthesist en de chirurg krijgen we uitleg over de operatie en stellen we onze vragen. Het lijkt allemaal wel mee te gaan vallen. Hij is in goede handen en zo veel kindjes gingen hem voor, het komt wel goed allemaal! Omdat ik tijdens het gesprek aangeef dat Mason wel eens een beetje snurkt wordt er overlegd of er een slaap –ademhaling observatie moet plaats vinden.

Ja. Die observatie moet plaats vinden. En wel in het ziekenhuis. Mason wordt vol geplakt met plakkertjes die allemaal van alles gaan registreren. Dit doet geen pijn, maar hij is het al snel zat en begint hard te huilen. Als een klein robotje brengt hij de nacht in het ziekenhuis door. Gelukkig mag ik bij hem blijven. Met al die draadjes aan zijn lijfje is het moeilijk om hem te troosten. Ze raken in de knoop en geven weinig ruimte. De plakker onder zijn neus zorgt er voor dat hij niet normaal kan drinken en moet er dus steeds afgehaald worden. Drama. Als ik hoor dat er druk heen en weer gelopen wordt op de gang en zie dat het 07.00 is, is de opluchting groot. Hup. Plakkers er af en naar huis.
De uitslag laat even op zich wachten maar op het eerste gezicht is er geen bijzondere meting gedaan.

In de weken die volgen doen wij als ouders weer wat iedere ouder doet. Mason mag overal lekker mee naar toe. Van scheve blikken en starende mensen is totaal geen sprake. In tegenstelling tot wat we zo veel hadden gelezen. Veel mensen herkennen gelijk wat er aan de hand is en vragen hoe het gaat. Super fijn is dat!

De weken schieten voorbij en opeens is daar ook het besef. Mason is bijna 3 maanden oud. De operatie komt dichter bij. De spanning neemt toch wel toe. En dan, op zaterdag ochtend valt hij op de mat. De brief waar we op zaten te wachten. De datum van de lipsluiting en het plaatsten van de buisjes. En dan ook al over 10 dagen!!

Deze 10 dagen gingen nog sneller. Opeens was het zo ver en zaten we in de auto naar het ziekenhuis. We zijn gespannen en ik voel me misselijk. Mason krijgt hier gelukkig niets van mee. Hij lacht in de ouder kamer naar de zusters, vind zijn operatie pyjama wel leuk, hij kan hem in zijn mondje stoppen. Ik maak snel nog een laatste foto van zijn grote glimlach.

Dan worden we opgehaald. Mijn man loopt mee tot aan de lift en moet dan afscheid nemen. Ik ga met Mason in mijn armen achter de zuster aan de lift in en voor ik het weet zit ik in de operatiekamer. De anesthesist geeft wat uitleg en zet een kapje op Mason zijn mond. Hij vind dit niet zo leuk, begint te huilen en wordt langzaam slap. Hij slaapt. Met pijn in mijn hart laat ik toe dat de zuster hem over neemt en op de operatie tafel neer legt. Ik geef hem een kus op zijn voorhoofd zeg dat ze goed voor hem moeten zorgen en ga terug naar beneden.

Nu is het wachten.. En wachten duurt lang. 

Liefs Elvira

P.S. heb je het eerste deel gemist? Lees dan nog even terug. 
Binnenkort volgt deel 3, hou de website goed in de gaten.

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact