Mijn kindje heeft een schisis | Deel 1

21-02-2018 om 08:52 uur

Mijn kindje heeft een schisis

Zo. Koffie. Hij slaapt. Wat heb ik allemaal mee gemaakt in een toch wel korte tijd? Even relativeren. Even opschrijven. Dat helpt. Ik zal bij het begin beginnen.

Ik had wel eens gehoord van een hazenlip. Ik ken ook mensen met een hazenlip. Dat was het dan zo’n beetje. Nooit had ik er over nagedacht hoe dat ontstaat, wat dat precies inhoud, dat het meer kan zijn dan alleen een spleetje in de lip, hoe dat er uit ziet vóór de operatie, hoeveel operaties dat eigenlijk kost, welke problemen het met zich mee kan brengen, hoeveel specialisten daar bij komen kijken.. nee, nooit bij stil gestaan. Sterker nog; Ik had nog nooit gehoord van het woord schisis! Want dat is het, een schisis. Laat staan dat ik enig idee had dat er speciaal samengestelde schisisteams bestaan die vol zitten met speciaal opgeleide specialisten.

Dit, tot dat ik samen met mijn man besloot een pretecho te laten maken. Ik was 15 weken zwanger en nieuwsgierig als we zijn wilde we heel graag weten of wij een jongetje of een meisje zouden krijgen.

Trots keken we naar ons druk bewegende ieniemieniekindje op het scherm voor ons. Maar na alle uitleg keken we een tijdje naar een stilstaand beeld en de echoscopiste viel ook een beetje stil. Tot ze uiteindelijk zij: ‘’Ik stop hier de opname’’ en vervolgd: ‘’Ik wil jouw verloskundige spreken.. ik heb namelijk iets gezien’’.

Vanaf die dag beleefde ik mijn zwangerschap toch een beetje anders. Toen we bij de verloskundige een ‘’bevestiging’’ kregen van het feit dat ons kindje een schisis heeft zijn we doorverwezen naar het ziekenhuis waar opnieuw verschillende echo’s volgde. Op advies van de gynaecologe deden we een vruchtwaterpunctie om uit te sluiten dat de schisis werd veroorzaakt door een onderliggend syndroom. Een week moesten we wachten op de uitslag. Een week waar geen einde aan leek te komen en waarin wij onwijs gespannen waren. Toen bleek dat het ‘’alleen’’ om een schisis zou gaan, viel er een grote last van onze schouders. Hij is verder gezond!

Wij werden voorgesteld aan de verpleegkundig specialist van het schisisteam in het kinderziekenhuis. Zij gaf ons een compleet beeld van wat we konden verwachten en alle vragen die we hadden werden beantwoord. Ook werden hier opnieuw uitgebreide echo’s gemaakt en aan de hand van 3D beelden kregen wij een goed beeld van hoe ons kindje er uit zou komen te zien. We kregen te horen dat niet alleen de lip maar ook de kaak, het harde gehemelte en het zachte gehemelte niet gesloten is en wat dat voor gevolgen heeft. We hebben dat wel even moeten laten bezinken allemaal.

We spraken af dat wij zouden bellen zodra ons zoontje geboren was om een eerste afspraak te plannen, tot die tijd mochten we weer even wegblijven en daardoor voelde ook de zwangerschap ondanks dat ik wat van mijn wensen aan moest passen,weer een beetje ‘’normaal’’.

Ik bleef onder controle bij de gynaecologe in het ziekenhuis. Ik voelde me best goed. De zwangerschap verliep dan ook zonder problemen. Iedere controle zag alles er prima uit en wij waren inmiddels helemaal gewend aan het idee dat ons kindje met een schisis geboren zou worden. Sterker nog; ik vergat het af en toe gewoon.. Alleen als mensen in de omgeving er om vroegen kwam het weer even naar de voorgrond en begon ik weer op internet te zoeken naar blogs en ervaringsverhalen van ouders met een kindje met schisis. Verhalen waar ik vooral ongerust van werd. Problemen met voeding en reactie op het uiterlijk van deze kindjes werden vaak benoemd.

Maar waar ik de meeste moeite mee had was als mensen medelijden kregen met ons. Ik heb me altijd afgevraagd waarom. Tuurlijk, niemand wil dat zijn of haar kind verschillende operaties moet ondergaan, problemen kan krijgen met voeding of met zijn spraak.. Maar hij is toch verder gezond? We zijn toch in goede handen? Ons kindje is toch in goede handen? Ik was vooral gewoon heel erg blij en trots dat we überhaupt een kind mogen krijgen. Op een gegeven moment was ik zo blij als iemand er niet van af wist en gewoon vroeg of de kinderkamer al klaar was.

Tegen het einde van de zwangerschap hadden wij al zoveel gelezen en zoveel gehoord dat wij op zo’n beetje alles waren voorbereid. (zover dat natuurlijk kan.. bij je eerste kind..;)) 

En dan, vijf dagen na de uitgerekende datum is hij daar. Kerngezond en zo lief! De kinderarts bekijkt hem en bevestigd ons; Hij is verder gezond. Hij laat ons nog weten dat we er rekening mee moeten houden dat het voeden misschien niet lukt, dat hij hier misschien hulp bij nodig heeft. Maar mijn vriend geeft hem zijn speciaal aangeschafte flesje en wanneer hij deze achter elkaar leeg drinkt weten we dat het allemaal goed komt.

Na een nachtje in het ziekenhuis mocht hij eindelijk mee naar huis. Wetende dat hem nog veel te wachten staat. Het eerste ziekenhuis bezoek staat aan het einde van de kraamweek gepland. Maar dat duurt nog een hele week dus.. niet aan denken en gewoon genieten!

Liefs Elvira

Lees nu ook deel 2

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact