Persoonlijk Blog | MRI

25-08-2015 om 11:34 uur

Laat ik eens beginnen met heugelijk nieuws. Zit je goed???

IK BEN AL 5 MAANDEN VAN DE ZAK M&M`S AFGEBLEVEN!!!!

Zo dat is eruit. Hè hè. En weet je dat ik daar best trots op ben. Ik heb er geen eens behoefte meer aan. Snap jij het? Ik ook niet. Natuurlijk heb ik er wel wat anders voor in de plaats gevonden zoals krijtsnoepjes of wat denk je van meerdere keren per week gezellig barbecuen.  Ennuhh die pepernoten die komen ook al bijna :) Dus geen zorgen over slank worden ik zorg goed voor mezelf, maar nu wel met mate.

Wat was ik op de goede weg! Wat was is trots. Trots op mezelf dat ik het kon accepteren dat ik niet alles kan wat vele mama's wel met hun kindje doet, trots dat ik samen met Milan en Fer onze eigen dingetjes bedachten wat ik ook kon, trots dat ik nee kon zeggen al was het nog zo leuk, trots dat ik weer leefde en scheit had aan iedereen die een mening had. Trots dat ik rust in m'n kopie had. Trots dat ik dingen kon doen voor de helft in plaats van helemaal. TROTS! Tot dat....

Ik bijna niet kon opstaan van de bank. Dit gebeurt wel vaker, dus de alarm bellen bleven uit. Fer bracht me naar boven en lag me op bed neer. Ook niets gek het is wel vaker dat m'n benen niet willen. We zijn er aan gewend inmiddels. Maar dan.

Er gebeurt iets geks. Het gevoel glijdt weg uit m'n benen en ze doen niets meer. Nee asjeblieft zeg doe normaal, niet weer. Vechten heeft geen zin dus ik probeer te slapen. Omdraaien kan ik niet dus Fer moet met alles helpen. Ik huilde mezelf in slaap. Begin van de nacht word ik wakker van de pijn. IJswater gleed door m'n benen heen. Het stopte maar niet. Verschrikkelijk! Beetje bij beetje kwam wel het gevoel weer terug dus het was voor een goed doel. De dagen daarna had ik geen kracht en kon ik amper lopen. Vooral links wilde niet en sleepte ik achter me aan. 

De huisarts wilde er niet veel mee. Je hebt je onderzoeken vorig jaar al bij de neuroloog gehad en daar is ook niets uit gekomen. Met andere woorden wat doe je hier? Fer was gelukkig mee en is heel boos geworden. Met heel veel pijn en moeite worden we doorgestuurd naar de neuroloog maar vooral omdat we er zo om zeuren. Ze heeft niet eens naar me gekeken. In de auto heb ik gehuild als een heel klein meisje. Ligt het dan echt aan mij? Ben ik gek? Ben ik... ben ik... ben ik... Van een collega van Ferdinand kregen we een hele goeie neuroloog door in het ziekenhuis in Spijkenisse. De assistente van de afdeling had nog een "betere" die meer gespecialiseerd was in deze klachten. Ook was hij neuroloog bij het Erasmus MC.

De arts luisterde goed en nam de tijd. Heel fijn. Vorige week had ik een MRI gekregen en gisteren kwam de uitslag. Het waren spannende weken, en je gelooft het vast niet maar ik ben van de m&m's afgebleven!!!!!! Wat ik wel allemaal opgevrets heb zal ik nu achter wegen laten. Ik leefde in mezelf en vooral in onzekerheid. Wat als dit wat als dat of dat... maar ook nog wat als er niets is! Ben ik dan gek? Zit het dan tussen m'n oren? Denk ik het dan terwijl het niets is?

Gisteren was het zover. Misselijk van de spanning zat ik in de auto. Mevrouw Bijl.... Pff daar gaan we.

Goed nieuws! Op de scan is niets geks te vinden. Vond het in het begin heel dubbel. De arts zag dat we met gemengde gevoelens blij waren.
Dus ging hij alles heel rustig uitleggen en nam er echt de tijd voor.

Hij heeft dit al veel vaker gezien en ben zeker niet de enige.  Als een lichaam heel veel pijn heeft gaat het blokkeren en kunnen benen, armen, spraak of gezichtsvermogen uitvallen. Niets geen aanstellerij en psychisch.
We gaan nu een plan opmaken zodat m'n benen sterker worden en weet wat ik wel kan/mag doen.
Hij vindt het een heel goed plan dat we van huisarts veranderen. Hij wilt ook nou contact houden en bespreken dat ik dezelfde huisarts blijft houden en niet dan die dan dat. Samen met de huisarts gaat hij alles bespreken ook het plan. Vallen mijn benen, spraak of wat dan ook weer weg moet de huisarts gelijk met hem contact opnemen om te bespreken. Niet aankijken, niet afwachten nee gelijk actie zodat hij dan kan kijken en handelen. Dus dat vinden wel fijn en na een nacht slapen heb ik er wel rust van. Want een echte diagnose en een enge "ziekte" zit ik ook niet op te wachten. Het is goed zo.

Nu op naar vakantie, nog 1,5 week. Drie weken met m'n mannen, rust, alles een plekje geven en vooral weer terug naar het trots zijn met... pepernoten! 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact