Paardencoaching

10-02-2018 om 06:59 uur

Marieke vroeg mij of ik iets wilde schrijven over mijn ervaringen met paardencoaching. Pfff… dat is niet zomaar iets. Het gaat namelijk nogal diep. Maar schrijven is altijd mijn passie geweest. Ik heb het al veel te lang niet gedaan. Wie weet helpt het me wel verder in het proces waarin ik zit. Dus… ik klim in de pen en schrijf het van me af. Anoniem, dat wel. Maar mocht je in contact willen komen naar aanleiding van mijn verhaal dan heeft Marieke mijn gegevens.

In de afgelopen vijf jaar heb ik bijna alle life-changing events meegemaakt. De liefde van mijn leven gevonden, mijn huis verkocht, gaan samenwonen, samen een huis gekocht, een miskraam gekregen, getrouwd, moeder geworden van het allerliefste meisje ter wereld en vervolgens de liefde van mijn leven weer verloren. Nu ik samen met mijn meisje een nieuw pad ga bewandelen, is een beetje begeleiding bij het verwerken van mijn gevoelens heel welkom. Niet alleen welkom, maar ook belangrijk. Ik wil psychisch gezond zijn om zo goed als mogelijk voor mijn meisje te kunnen zorgen. En dus ga ik de confrontatie met mezelf aan. Want ja… je komt toch altijd weer uit bij jezelf.

De paardencoach (I.) ken ik al zo’n 14 jaar. Al van lang voordat ze paardencoach werd en we allebei nog in een commerciële wereld werkten. Spiritueel ben ik niet echt, maar het blijft bijzonder dat I. altijd tevoorschijn komt als ik haar “nodig” heb. Nodig zet ik bewust tussen aanhalingstekens, want I. is zeker niet van het aandragen van oplossingen. I. zorgt ervoor dat je gaat voelen in plaats van denken. En daarvoor moet je serieus aan de bak. Niet altijd makkelijk, maar het brengt me altijd heel veel.

Tja… en dat klinkt dan weer heel zweverig en toch is het dat juist niet. Dat vond ik het meest lastige aan het schrijven van dit stuk. Hoe zorg ik dat de tekst recht doet aan hetgeen de coaching mij heeft gebracht? En ik realiseer me ineens dat dit toch vooral afhankelijk is van de lezer. En daar heb ik geen invloed op. Dat laat ik dus maar los en ik hoop dat de mensen die er open voor staan er mogelijk wat aan hebben.

Goed, de ochtend van mijn verdrietige vertrek uit ons gezamenlijke huis appte I. mij. Hoe was het mogelijk? Ze wist van niks en toch voelde ze blijkbaar dat er iets speelde. Ze schrok. Dit had ze niet verwacht. “Kom je werken?”, vroeg ze. “Uh… in deze hectische periode, waarin ik zoveel moet regelen en er zoveel speelt?”, vroeg ik. “Juist nu!”, zei ze. En zo geschiedde.

Ik ging in oktober voor een tweedaagse groepssessie naar de Veluwe. Onder begeleiding van I., haar paard en een vaste representant zijn we met een groep van zeven totaal verschillende personen gaan werken aan onze eigen vraagstukken. En wat er dan gebeurt, in die paardenbak, dat is per persoon verschillend. Niet alleen de verhalen en vraagstukken zijn verschillend, maar ook de manier waarop het paard reageert, de manier waarop de opstellingen verlopen en de inzichten die de mensen krijgen verschillen enorm. Er was wel één grote gemene deler. In ieder geval op de dagen dat ik er was. Iedereen kwam bij zijn gevoel. Echt bij zijn gevoel en dat is toch wel heel bijzonder. Voelen is namelijk soms helemaal niet fijn. Ronduit pijnlijk zelfs. Maar het brengt zoveel.

Nadat mijn man aangaf te willen scheiden, besloot ik “vanaf nu neem ik mijn eigen beslissingen”. Ik ging weg uit het kruidvat en zocht de rust. Ik regelde in redelijk goede harmonie de scheiding met mijn man. Ik kocht in mijn eentje een mooi nieuw thuis voor mijn meisje en mij. Ik regelde zelf mijn hypotheek. Ik ging in mijn eentje op pad voor keukens en badkamers en verbaasde mezelf met mijn onderhandeltechnieken. Ik huurder schilders in, zocht vloeren uit enzovoort. Ik was trots, heel trots op mezelf.

Toch waren er zoveel – goedbedoelende – mensen die de behoefte hadden om mij te vertellen wat ik “moest”doen. Hoe ik met mijn ex om moest gaan. Hoe ik mijn geld uit moest geven. Hoe ik de verbouwing moest regelen. Hoe ik afspraken vast moest leggen enzovoort. Maar ik regelde het goed. Op mijn eigen manier. En hoewel ik het vroeger misschien fijn vond als mensen mij (ongevraagd) advies gaven. Ik wilde het niet meer. Het waren MIJN beslissingen. En mocht daar onverhoopt een verkeerde beslissing tussen zijn, dan is dat ook MIJN fout. Joss Stone heeft daar een prachtig nummer over ‘Right tobe wrong’. En toch… toch bleef ik mijn beslissingen tegenover deze mensen verdedigen. Zo vermoeiend naast alle zorgen en emoties die ik toch al had. Ik wilde er vanaf. Steviger in mijn schoenen staan.

Mijn vraagstuk was dus helder. Hoe zorg ik dat mensen hun ongevraagde advies niet opdringen en vooral hoe zorg ik ervoor dat ik mijn beslissingen niet ga verdedigen?

I. werkt veel met familieopstellingen en systemisch werken. Het vraagt teveel tekst om helemaal uit te leggen wat het is. Google het maar eens als je het niet kent. Het is reuze interessant, maar vooral iets wat je moet ervaren.

Goed… uiteindelijk stonden bijna alle groepsleden als representant van één van mijn familieleden/vrienden in de bak naar me te roepen, te schreeuwen wat ik moest doen. En toen ik schreeuwde dat ik dat zelf wel wist, deden ze allemaal verongelijkt. Want ze bedoelden het toch goed en ik hoefde toch niet lelijk te doen. Mijn zwakke punt… want ik wil niemand pijn doen. Maar goed… aan mij om mijn plek in te nemen en gewoon heel duidelijk te zeggen “dit is mijn leven, dit is mijn beslissing”. Pas als je je eigen plek inneemt in het systeem kun je echt duidelijk zijn. Sterker nog dan kun je gewoon ZIJN.

Maar hoe doe je dat? Je plek innemen. De mensen uit mijn familie werden op hun goede plek neergezet in de bak. De plek waar ze horen in het systeem. Je kind voor je, je vader en moeder achter je, mijn ex-man nog altijd naast mij (wij horen tenslotte samen achter ons meisje), mijn broer naast mij enzovoort. Het paard stond bijna in de persoon die mijn dochtertje representeerde. En het paard was onrustig. Dat was hij vaak als het systeem in zijn ogen nog niet klopte. Zoals ik al zei ken ik I. al lang en zij wist dat ik eind 2014 (na een zwangerschap van 12 weken) een miskraam heb gehad. Ineens bedacht ze dat het paard mogelijk wilde dat er een representant voor mijn miskraam in het systeem kwam. *slik* Dat gebeurde… maar het paard bleef onrustig en kroop zo mogelijk nog verder in de persoon die mijn dochtertje representeerde. Ineens vroeg I. “Heb je bloed verloren toen je in verwachting was van je dochter?”. Ik zei dat dat niet het geval was, maar dat mijn zwangerschap wel gestart was als een eeneiige tweelingzwangerschap. Dit was voor I. nieuwe informatie en het greep haar aan dat het paard dit zelf had aangevoeld. Pfff… *slik, slik, slik* indrukwekkend…

Toen ook dit kindje wat er niet mocht komen een plaats kreeg in mijn systeem, daar in die paardenbak, viel alles op zijn plaats. Het paard werd rustig. Ik werd rustig en ik kwam in mijn kracht te staan. I. gaf me de opdracht om de komende tijd te bedenken hoe ik de twee kindjes die er niet mochten komen toch een plaats kan geven. Op mijn eigen manier. Misschien door ze een naam te geven? Door kaarsjes te branden? Door wat voor manier dan ook. “Want dan…”, zei ze – enop dat moment ging het paard liggen – dan kunnen ze rusten. Het raakt me weer nu ik het typ. En ik heb bij deze, terwijl ik dit schrijf, mijn manier om deze twee kindjes te erkennen en een plaats te geven gevonden. Door ze hier te eren.

Want hoewel jullie niet geboren mochten worden en hoewel jullie maar heel kort bij me mochten zijn, ik heb in die korte periode zielsveel van jullie gehouden en zal jullie nooit vergeten. Jullie horen bij mij. Zonder jullie ben ik niet op mijn plek. 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact