Het is zo oneerlijk!

30-10-2015 om 07:52 uur

Al sinds m'n zwangerschap lees ik weinig kranten en sla ik het nieuws zoveel mogelijk over. In de wandelgangen hoor je genoeg, wat ik soms ook helemaal niet wil horen.

Nu was ik nooit iemand die constant het nieuws volgde, maar nu ik een klein mannetje heb komt het allemaal zooooveel harder aan. Snap ik het ook niet! Waarom moet je elkaar zo'n pijn doen? Waarom? Jij hebt toch ook een papa en een mama? Of misschien ben jezelf ook wel een papa of mama... dat gevoel... ik ga het niet over nadenken, nou ja dat probeer ik dan. Ik kan en wil er zo niet bij!

Een kleine 2 weken kwam het nieuws dat er een klein mannetje van 4 jaar is omgebracht door z'n vader. VERSCHRIKKELIJK. Je zou als mama, zusje en de rest van de familie het verschrikkelijke, onwerkelijke bericht binnen krijgen. Na een nacht slecht slapen kan ik mezelf altijd weer herpakken. Het jongetje komt uit een paar dorpen hier verder op. Het blijft maar door m'n hoofd spoken.
Eindelijk na wat dagen kan ik het los laten na een "toespraak" van manlief. Het is goed dat je er even bij stil staat, dat mag, maar daarna moet je weer verder gaan. En dat is waar. Anders ben je alleen maar met het leed bezig van de wereld terwijl er ook zoveel moois is.

Gisteren moest een "webshop vriendin" naar het ziekenhuis, geholpen worden aan die verschrikkelijke ziekte. Toen ze het bericht te horen kreeg heb ik hard mee gehuild, dit mag niet! Zo jong nog! Gisteren kreeg ze te horen dat het toch te groot was en ze gaan eerst starten met chemo 's en bestralen. En weer moest ik huilen. Lieve Clau van Mevrouw Schaap, je kan het! Je bent een knokker dus dit gaat je lukken.

's Avonds lees ik nog even Het Kompas, de regiokrant, door om te zien of er nog wat leuks ze doen is dit weekend. M'n oog valt op de rouwadvertentie... een grote rouwadvertentie met een foto van een heel mooi lief klein jongetje van 4 jaar... Tranen met tuiten! Manlief pakt de bladzijde en slaat snel de bladzijde om. En daar... Daar ("normaal" staan er om 2 pagina's advertenties) staat een grote rouwadvertentie van Kaj. Deze kleine jongen heeft zo hard gevochten en de strijd verloren. We slaan de krant dicht, zeggen niets en gaan naar boven. We pakken ons kleine mannetje en vallen met elkaar in slaap in het grote bed. Dankbaar dat we elkaar hebben en zo'n mooi prachtig en tevreden mannetje hebben.

Het is nog vroeg in de ochtend en de tranen rollen weer over m'n wangen. Ik denk aan de woorden van F. "Stilstaan mag je zeker maar daarna moet je weer verder er is zoveel moois". Ik kijk naar m'n kleine man die tussen het spelen door met z'n auto's opspringt om te dansen op de muziek om daarna een puzzel om te gooien en toch besluit om weer met de auto's te gaan spelen. En al dat speelgoed over de vloer... ach dat zien we vanavond wel weer. We maken plezier. 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact