Naar de basisschool

13-03-2018 om 10:07 uur

En toen was ze 4… Niet gewoon 4, nee echt 4!!! En of je het zelf nog niet wist, kondigde mevrouw er zelf achteraan: “Je mag dan echt naar school hoor!”

Ondanks haar ‘grote’  mond, merkten we aan alles dat ze, ondanks dat ze er echt aan toe was, het echt wel spannend vond. Daar waar ze altijd ’s ochtends rond half 9 wakker was, was het nu de laatste dagen steeds half 8, moest haar kleine broertje het regelmatig ontgelden en was ze om de kleinste dingen al in tranen. Dat ze door deze spanning heen moest en het echt leuk zou gaan vinden, wist ik zeker. In mijn jaren als kleuterjuf heb ik zoveel nieuwe kleuters binnen zien stappen en allemaal vinden ze het toch echt wel spannend. Al zal de één met nieuwe dingen altijd meer moeite hebben dan de ander. En ja, ik weet dat die van mij er echt wel even moeite mee zal hebben.

Mijn dochter is al van begin af aan met alles afwachtend, een echte ‘kat uit de boomkijker’. Wanneer we ergens heen gaan wat ze niet kent, kijkt ze eerst toe. Ze observeert, ze zegt niet zoveel maar slaat wel alles op. Thuis komt alles er uit. Soms in woorden, soms in een boze bui en soms met een hoop verdriet. Ze wil graag mee doen, maar het lukt haar op dat moment niet. Hiermee omgaan vond ik in het begin lastig. Je weet dat ze het echt leuk vindt en probeert het meedoen op allerlei manieren te stimuleren. Inmiddels weet ik dat dit alleen maar tegenwerkt. Juist door haar even alles te laten observeren en het haar van een afstandje te laten bekijken, komt ze vanzelf in beweging en doet ze mee. Dat dit op school ook zou gaan gebeuren, had ik van tevoren wel verwacht.

In november was haar 1e wendag. Wat had ze er veel zin in! Op weg naar school had ze grootste verhalen, maar eenmaal op school sloeg de spanning toch wel toe. Zoals we hadden verwacht, observeerde ze alles, zei ze niet zoveel en schoof ze verlegen het klaslokaal in. Van tevoren hadden we afgesproken dat ik niet te lang zou blijven. Ik weet dat dan het afscheid nemen voor haar alleen maar moeilijker wordt. Ze ging aan de tekentafel zitten, ik gaf haar een dikke kus en kroel en zwaaide bij de deuropening. Een verlegen meisje liet ik achter. Maar ik wist zeker dat wanneer ze aan het eind van de ochtend thuis zou komen ze alleen maar leuke verhalen zou vertellen. En dit was ook zo!

Ze zit nu alweer paar maanden op school en stapt vol vertrouwen de klas binnen, geeft de juf een hand en kiest een werkje uit. Een kus en kroel geeft ze nog net, maar zwaaien bij de deuropening is er allang niet meer bij.

Het zoeken naar het omgaan met haar afwachtende houding heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat we de ingang hebben gevonden. Juist door haar te laten observeren, krijgt ze het snelst het vertrouwen om mee te doen. Ik zie dat de positieve ervaringen die ze hierin opdoet het meedoen aan nieuwe dingen steeds makkelijker maakt. Wat ben ik trots op haar!

Neeke
moeder & kindercoach

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact