Moederdag

08-05-2016 om 08:31 uur

Vandaag is het Moederdag. De afgelopen jaren toch altijd wel een dag geweest dat ik daar toch extra bij stil stond.

Het begon met verdriet toen het zwanger worden maar niet wilde lukken. Drie jaar geleden was ik zo trots op deze dag. Het was Moederdag en ik had een baby in mijn buik, zo mooi en bijzonder. Tranen van geluk en tranen van verdriet. Wetende dat er nog zoveel meer lieve dames zo graag mama willen worden en dat dit een dag is die je dan graag over zou slaan. 

De eerste Moederdag met een baby op bed is al helemaal bijzonder! Papa die zijn stinkende best doet om er een mooie dag van te maken. Net als vorig jaar! En toch knapte er iets in mij. Wat ben ik blij en ongelooflijk trots op mijn mannen. Ze geven zoveel liefde dat ik het soms bijna niet aan kan. En toch.... toch voelde ik mij vorig jaar met Moederdag niet compleet. Ik brak en het gevoel van de jaren ervoor kwam weer naar boven. Zoooo blij dat ik mama bent van het leukste, liefste, knapste mannetje en toch ook een gemis. 

Zou er ooit een tweede kunnen en mogen komen? Kan dat met mijn lichaam? Moeten we dan weer jaren wachten en de ziekenhuizen in en uitgaan? Dat wil ik niet en kan het vooral niet. 

Na veel gepraat te hebben besluiten we in mei 2015 te stoppen met de pil. Laten we daar eerst eens mee beginnen en dan zien we het wel. De eerste stap is gezet. De maanden gaan voorbij en ik vind het steeds enger en spannender worden. We praten volop, we wuiven het weg naar andere "nee wij zijn geen ouders voor een tweede, niet nu". We zijn ook bang. We willen zo graag maar durven niet te hopen. Wat als.... 

Begin december gaan we naar de huisarts. Ze nam alle tijd en snapte de onzekerheid heel goed. Aan de ene kant; je weet nooit wat een zwangerschap met je doet dus zag ze er geen problemen in. Aan de andere kant.... wat gaan die benen / rug doen in combinatie met vermoeidheid en straks de dikke buik..... die zijn verzwakt na het uitvallen van mijn benen tijdens en na de eerste zwangerschap. Volg je gevoel maar hou daar zeker rekening mee.

Ze besluit ons door te sturen naar de gynaecoloog om de eierstokken na te laten kijken en ook daar nog goede afspraken te maken. Februari mogen wel langs komen. We besluiten het tot dan te laten rusten, zo ver dat in je koppie kan natuurlijk. 

Een paar dagen later loop ik in de supermarkt met mijn moeder en begin te kokhalzen bij de vleesafdeling. Ohoh als dit maar geen buikgriep gaat worden. De volgende dagen zitten mijn bh's alles behalve fijn. Ben ik aan het afvallen groeien die "dingen" weer, hallooo jullie mogen ook wel iets kleiner. Er gaat geen lichtje branden. 

De dagen volgen. Uhmm moest jij niet al ongesteld zijn geweest... ik heb het niet bijgehouden, heel stom. Dus besluit een test te doen. Geen zin in onzekerheid, want uiteraard blijven de woorden van de huisarts rond spoken en heb ik het daar moeilijk mee, en voordat ik zwanger werd van Milan werd ik na het doen van de test altijd ongesteld. Dus hup geen gezeur. Ik doe de test, geef hem aan Ferdinand en wacht op zijn woorden nee hoor het is niets. 

Zijn ogen worden groot en zacht zegt hij met Milan in zijn handen "we zijn zwanger". Ik begin te huilen als een klein kind. Alle spanning komt eruit. Zo blij zo bang zo zo zo zo. Ik word gek van mijn hoofd, wat kan een mens (of moet ik zeggen vrouw) veel denken....

De dagen tikken langzaam voorbij en in februari is het kwartje gevallen. Over een half jaartje komt er toch echt een tweede! Wowww! 

En nu is het alweer mei, vandaag is het Moederdag. Ik voel mij rijk! Milan ligt gelukkig nog te slapen, het is rond half 6, en de kleine man ligt te bewegen in mijn buik. Ferdinand is helaas al werken en zo laten we Moederdag een beetje voorbij gaan vandaag.Maar diep van binnen niet. Denk ik terug en sta ik stil bij de laatste 5 jaar. Ben ik trots op wat ik/we hebben bereikt en sta ik ook stil bij de vele lieve dames die ook zo graag moederdag willen vieren of die ook zo graag nog een keer mama willen worden maar niet zo maar gaat. Ik Denk aan jullie en hoop dat jullie ook dit mooie geluk nog een keer mogen meemaken! 

Voor iedereen een fijne zondag op welke manier dan ook ♡

P.S. En mijn lichaam??? Ik heb mij de afgelopen 3 jaar nog nooit zo goed gevoeld op de herkenbare rugpijn van gisteren maar dat is vandaag hoop ik weer voorbij (klopt dit heeeeeelll snel heeellll hard af). 


Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact