Code Oranje

13-06-2018 om 10:02 uur

Ik ben op mijn werk wanneer ik bovenstaande melding binnen krijg op mijn telefoon. Ik maak me absoluut geen zorgen, maar hou wel even het weerbericht in de gaten. Na de vergadering die middag, moet ik namelijk nog op de fiets naar een bijlesleerling, vervolgens op de fiets naar huis en na het eten met mijn dochtertje de avondvierdaagse lopen. Zoals ik na het ontvangen van de 'code oranje melding' al verwachtte loopt de planning die middag en avond even iets anders.  Al snel ontvang ik een berichtje dat de avondvierdaagse is afgelast. De weersvoorspellingen zijn zo slecht dat de organisatie het zekere voor het onzekere neemt. Naar mijn idee een terechte beslissing. Je moet er toch niet aan denken om met honderden kinderen door noodweer te wandelen...

Wanneer de vergadering is afgelopen haast ik me om naar mijn bijlesleerling te gaan. Ik wil naar buiten stappen als ik de enorm donkere lucht zie en besluit nog even snel Buienradar te checken. Ik bel toch maar naar mijn bijlesleerling om te zeggen dat ik snel naar huis ga, want de voorspellingen zijn niet best... Achteraf blijkt dat een goede beslissing.

Nog voordat het noodweer losbarst, stap ik thuis binnen (stiekem is het toch wel fijn om droog aan te komen). Boven zet ik nog even snel alles open om de ergste warmte uit huis te krijgen, maak ik de tuin aan kant en doe het zonnescherm vast omhoog. In de tussentijd zit mijn dochtertje gespannen naar buiten te kijken. Ze maakt zich toch wel een beetje zorgen. "Onweer is eng hè mam?". Samen gaan we zitten en bespreken we haar gevoel. "Onweer kan inderdaad wel een beetje spannend zijn", zeg ik. "Het maakt het spannend omdat het rommelen in de lucht steeds dichterbij komt en het steeds harder klinkt. Je kunt er van schrikken net als van de flits. Toch hoef je je geen zorgen te maken. We zijn lekker binnen en mama is er nu ook". Ik stel voor dat ik de laatste dingen opruim en dat zij in de gaten houdt wanneer de eerste druppels vallen, zodat we daarna samen voor het raam naar het onweer kunnen kijken.

Niet alleen op mijn werk, maar ook thuis, heb ik ervaren dat het belangrijk is om mee te gaan met het gevoel van kinderen. Niets direct ontkennen, maar uitspreken dat iets inderdaad eng of spannend kan zijn. Een kind ervaart (nieuwe) situaties of gebeurtenissen vaak anders dan een volwassene. Door het gevoel te benoemen, voelen ze zich vaak gehoord en begrepen. Wanneer je dit gevoel hebt uitgesproken, kun je samen de situatie aangaan waardoor het kind kan ervaren dat iets niet eng of spannend hoeft te zijn.

"Maaaaaaaaaaaaaaaaam, ik zie druppels!!". Snel doen we de ramen dicht en springen we op het grote bed en nemen we plaats voor het raam. We liggen op onze buik en kijken naar buiten. We zien dat het steeds harder gaat regenen. Vol verwondering zie ik mijn dochtertje naar buiten kijken. Ze lijkt meer ontspannen dan net en ervaart dat harde regen eigenlijk helemaal niet eng is: "Wauw, moet je kijken wat een grote plas" en "We zitten hier lekker droog hè mam?".
Pats, daar is de eerste flits en vervolgens hoor ik mijn dochtertje lachen: "Haha, het lijkt wel of er een lampje even aan en weer uit gaat". Ook het rommelen in de lucht wordt met een grapje weggelachen en als het dan toch erg dichtbij is zegt ze: "Zo de wolken zijn nu echt heel boos op elkaar!".

Kinderen kunnen vaak angstig zijn, doordat ze ergens hebben gehoord dat iets spannend is. Ze nemen dit over en vinden dan ook echt dat het zo is zonder dat ze dit zelf meegemaakt hebben. Door situaties zelf te ervaren beseffen ze dat niet iedereen dezelfde angsten heeft en dat iets als onweer niet voor iedereen spannend hoeft te zijn.

Wanneer de onweer zo goed als voorbij is, gaan we weer naar beneden. Op de trap zegt mijn dochtertje: "Ik dacht dat onweer super eng was, maar het was eigenlijk best wel een beetje leuk".

Artikel geschreven door Neeke van www.neekeschol.nl

 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact