Mee in de reis van adoptie | Deel 7

30-03-2018 om 12:44 uur

Deze week komt de voogd samen met ons contactpersoon langs om te kijken hoe het met de jongens en ons gaat. En wij vinden het maar wat spannend!

Wij kunnen dan wel vinden dat het goed gaat, het is toch wel zenuwslopend om te horen en zien wat zij er van denkt en wat de jongens er van vinden als ze weer in hun eigen taal duidelijk kunnen maken hoe ze over dingen denken.

Ze kwamen pas in de middag dus eerst hadden we nog alle tijd om van de zon te genieten. De jongens hebben meegetraind met papa, met water gespeeld en lekker gerommeld. Tijdens het eten vertellen ze dat ze wel naar de Tesco willen. Nu hebben ze al een aantal keer binnen gespeeld dat ze met de auto naar de Tesco gaan dus wij vonden het wel een plan om dat nu weer te doen. Er was alleen een probleem, de taalbarrière. Zij dachten dat ze echt met de auto mochten en gingen vol goede moed naar buiten om gefrustreerd weer naar binnen te komen omdat de auto niet open was. Of ze de sleutels even mochten. Wij uitgelegd dat dat niet kan en dat ze nog veel te klein zijn om auto te rijden. Daar namen ze geen genoegen mee. Om veel meer drama te voorkomen ze maar even in de auto gezet zodat ze zelf konden zien dat ze niet bij de pedalen kunnen en niet boven het stuur uit komen. S vond het best, dan toch niet. Maar daar was R het niet mee eens. Echt super oneerlijk als je 3 bent en je kan nog geen auto rijden.

Daarna kwam de visite. En ze waren zeer tevreden. Heel fijn om te horen.

S vertelde dat als we naar Nederland rijden hij en R ons wel af willen lossen als we te moe zijn om te rijden. (Toch nog niet helemaal aangekomen dat ze niet bij de pedalen kunnen) en R heeft even navraag gedaan of dat wij wel op de hoogte zijn van zijn verjaardag die er aan komt. Want allemaal leuk en aardig dit, het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn dat je hierdoor taart en een cadeautje misloopt.

Van de week skypen we nog even met ons contactpersoon, zodat ze op de hoogte is van wat we er allemaal gedaan hebben en om eventueel nog wat vragen te kunnen stellen aan haar.

Nadat de dames weg waren zijn we de auto ingegaan om voor het echie naar de Tesco te gaan. Niet ons beste plan ooit blijkbaar.

Al snel komen de buien. Achteraf is dit ook wel heel logisch, een papa en mama die heel de dag al een soort van zenuwachtig rondlopen en je voogd weer zien die je voor het laatst gezien hebt toen deze papa en mama je meenamen naar het nieuwe huis. In de winkel is het niet te doen, ze gillen heel de toko bij elkaar en doen zichzelf en elkaar pijn. Ik ga snel met ze naar de auto terwijl mijn man even de boodschappen alleen doet. In de auto zet ik de bekende liedjes op, laat ze even gal spuwen met en tegen elkaar terwijl mijn hand achteruit hangt en ze hem beide beet hebben. Als ik merk dat ze iets gekalmeerd zijn draai ik me om en probeer ze duidelijk te maken dat ze gewoon bij ons blijven. Papa, mama, S en R voor altijd en altijd. Dit hebben we inmiddels al zo vaak gezegd dat ze wel weten wat het betekend en de oudste kalmeert al snel. De jongste geeft het nog niet op, inmiddels is mijn man weer terug en gaan we weer onderweg naar huis, allemaal weer een lekker broodje in ons handen voor onderweg. Ik heb werkelijk nog nooit iemand zo agressief een chocolade croissantje zien eten. S valt al snel is slaap en nadat R de strijd opgeeft valt ook hij in slaap terwijl hij mijn hand vast heeft.

De dag erna gaan we er op uit. We hebben het allemaal even nodig en gaan aan het einde van het dorp naar een speeltuin, hier zit een prachtig bos bij met een watertje. De vorige keer dat we hier geweest zijn beviel het ook, de jongens kunnen lekker klauteren en het is er prachtig.

De volgende dag is het weer erg warm.

De mannen hebben een dikke laag zonnebrand op gekregen. Pet op, zonnebril op en naar buiten. We hebben het zwembad weer voor een gedeelte gevuld en zijn heerlijk gaan genieten van het zonnetje. ‘s-Middags F1 gekeken op de iPad. (Het is idd echt maar net uit te houden zo) Ik nog even goed op mijn plaat gegaan toen ik van de trap af liep  scheenbeen en knieën open. En twee mannetjes die heel beduusd stonden te kijken. Nou loop ik al heel de week wonder kusjes te geven op alle pijntjes, maar toen ik vroeg of ik er nu een kus op kon krijgen trokken ze een vies gezicht. Ik kreeg wel mooie bloemetjes uit de tuin en een kus op mijn wang. Die helpen gelukkig ook.

Tijd om af te koelen. We zijn gaan wandelen naar het einde van de straat, daar hebben we een heerlijk ijsje op. Te grappig als de vrouw daar Hongaars tegen de jongens praat en je hun dan dankjewel en doei hoort zeggen. Weer thuis gekomen is papa even een filmpje met ze gaan kijken binnen. Dat was een goeie zet, even verder afkoelen en bijkomen. Daarna nog lekker gerommeld en gespeeld in de tuin, eten en naar bed. Het was echt weer een gezellige dag zonder echte grote buien.


  

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact