Mee in de reis van adoptie | Deel 4

23-02-2018 om 14:16 uur

En dan is het 5 mei.

Bevrijdingsdag in Nederland en ook wel een beetje in Hongarije. Vandaag is namelijk de dag dat wij de jongens voor altijd bij ons mogen houden.

Officieel gaat dan de dertig dagen durende zorgplicht in. Aangezien we er vanuit gaan dat er niks fout gaat, is dit dus het begin van de rest van ons leven samen.

We moeten al vroeg paraat staan bij de autoriteiten. Het is even wachten op de juiste mensen, aangezien degene die ons dossier zou behandelen ziek is. Dan gaan we met zijn tweeën strak in pak naar binnen samen met onze steun en toeverlaat die voor ons zal vertalen.

Er worden wat dingen uit ons dossier gecontroleerd, gevraagd wat we van de jongens vinden en hoe de afgelopen week is gegaan en dan zijn we toe aan het officiële gedeelte. We moeten tekenen dat we van plan zijn om de ouders te worden van de jongens en we moeten hun naam opschrijven, hun nieuwe naam. Op zich mag je aan hun naam best veel veranderen, maar wij kiezen ervoor om hun voornaam te houden zoals hij nu is. Wel voegen we de voornamen van onze vaders toe. Hier weten onze vaders zelf nog niks van en we kunnen niet wachten om het ze te vertellen.

Na alle handtekeningen gezet te hebben gaan we weer naar de auto. Ik heb pijn in mijn kaken van de glimlach op mijn gezicht. We kleden ons even om en dan gaan we naar het pleeggezin om de jongens op te halen. Onderweg naar hun toe begint het door te dringen. We zijn straks voor altijd bij elkaar. En daar komen weer wat tranen van geluk.

Daar aangekomen staan ze te springen om met ons mee te gaan. We gaan hun spullen in de auto zetten en na de eerste lading zit de oudste al in de auto. "Papa mama mee" horen we hem heel vrolijk zeggen. Ik ben benieuwd of hij vanavond nog zo blij is als hij doorheeft dat hij bij ons blijft slapen. De jongste brengt zijn kussen nog een paar keer terug naar zijn oude slaapkamer, maar deze beland uiteindelijk bij hem op schoot in de auto.

Ze zitten er helemaal klaar voor. De pleegouders staan wat ongemakkelijk te zwaaien en we geven aan dat ze echt de auto wel even in mogen duiken voor een knuffel. Daarna is het onze beurt. De grote mensen staan alle vier te huilen. We bedanken ze voor hun goede zorgen voor de jongens en beloven ze dat we ons best gaan doen voor ze en heel veel van ze houden.

Thuis gaan we eerst wat drinken en dan met de koffers naar boven. Eerst de ene koffer uitpakken en laten zien welke la voor wie is en dan de volgende.

Dan gaan we met de familie even skypen en vertellen hun wat de namen van de jongens worden. Beide opa's reageren enthousiast/emotioneel, dit hadden ze niet meer verwacht en dat maakt ons alleen nog maar blijer met onze keuze om het zo te doen. 

We gaan lekker pannenkoeken bakken en laten de mannen even aanmodderen. De koffers staan dan wel boven maar af en toe komt er een klein meneertje met een grote (lege) koffer naar beneden, die we dan weer samen boven neerleggen.

De dag verloopt goed, we spelen lekker, kijken een filmpje en de jongens doen hun ding. Als het bijna op echte ruzie uitloopt neem ik de oudste mee naar binnen. Die wordt erg vrolijk van een taakje en als ik begin op te ruimen helpt hij vol overgave mee en vraagt dan om de stofzuiger! Dat hoef ik ook niet meer te doen, zelfs onder de bank is hij geweest.

Het avondeten gaat er ook goed in en dan hup in bad. Dat is een groot feest. Ze willen in één bed en dat kan natuurlijk, we lezen een Bobbi verhaaltje voor geven ze een dikke kus en gaan dan naar beneden. We horen ze boven feestvieren en laten ze maar even. Als ze naar beneden komen brengen we ze weer naar boven en zo gaat dit even door. Tot de jongste begint te huilen. Ik ga naar boven en klim lekker bij hem in bed en begin hem te troosten. De oudste is inmiddels verkast naar het andere bed en kijkt het met argusogen aan. Na een kwartiertje wordt het voor hem ook te spannend en hoor ik daar ook de eerste snikjes. Mijn man maar even geroepen en zo hebben we er elk één waar we lekker mee kroelen. Als ze stil zijn en slapen gaan we naar beneden. De jongste is compleet onder zeil en horen we niet meer. De oudste nog wel en omstebeurt doen we nog even een kroelsessie en daarna ligt ook hij vast te slapen.

Vanmorgen om half 8 horen we gekwebbel vanuit de andere kamer. Ze komen eruit en gaan naar beneden. Daar horen we nog meer gekwebbel en papa en mama. We denken dat ze ons kwijt zijn en hoesten ietwat overdreven. Dan staan ze al snel in de slaapkamer en springen ze bij ons in bed. 

Snel aankleden en eten (al duurt dat wel even) en dan lekker naar buiten.
We stappen al snel in de auto om nog even wat boodschappen te doen. En wat spulletjes te halen om mee buiten te spelen.

In Hongarije zijn ze het gewend om in de middag warm te eten. Die middag eten we macaroni met worstjes. Of nouja dat proberen we. We krijgen er niks in en ze zijn maar wat trots dat we de strijd niet echt met ze aan gaan. Niet veel later zitten ze heerlijk een bak fruit weg te eten.

Het is super lekker weer vandaag en er wordt veel met de afwasteil en nieuwe graafmachines gespeeld. We doen nog even oefenen met flessen omgooien voor het jaarlijkse familieuitje en dan komen de tranen. De jongste is er van het een op het andere moment klaar mee. Compleet over de rooie,. We gaan samen even op de bank zitten maar hij moet eigenlijk niet veel van me hebben. Het is echt hartverscheurend om je kind zo te zien.

Na dik een uur eindigd het rustig, liggend met zijn vingers in zijn mond en zijn hoofd op mijn schouders. Kleine traantjes van trots en verdriet voor die kleine frummel komen ook bij mama. Hij is even echt niet bij me weg te slaan. We eten een boterham uit het vuistje aan tafel en dan komt hij weer een beetje los. Even bij papa op schoot een boekje lezen. De oudste heeft net ook bij papa een boekje gelezen en zit nu op zijn gemakje een spelletje uit elkaar te halen. De rust is voor nu weer even teruggekeerd.

  

Hou de website goed in de gaten voor het volgende deel.

Kijk ook eens bij de andere delen van het adoptie verhaal. 
Deel 1
Deel 2
Deel 3

Heb je vragen aan Janet, of wil je ook je ervaring delen? Stuur gerust een mailtje naar info@tweeonsgeluk.nl of stuur een privebericht op Facebook. 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact