Mee in de reis van adoptie | Deel 3

16-02-2018 om 07:27 uur

De wen week 

In Hongarije is het zo dat je na de eerste ontmoeting de kinderen niet gelijk mee krijgt. In elk land gelden andere regels voor het deze tijdlijn en het verblijf in het land van herkomst van de kinderen. Wij hebben nu eerst een wen week die tussen de drie en zeven dagen duurt. Daarna hebben wij dertig dagen zorgplicht. Soms is het zo dat het voor de kinderen beter is als ze snel meegaan en soms is het beter om ze op het gemak te laten wennen. In ons geval gaan we er zeven dagen over doen. Dit is ook omdat alle partijen dan pas tijd hebben voor het laatste gesprek waarbij we moeten tekenen dat we hun ouders willen worden, er nog wat gegevens gecontroleerd worden en we hun namen door moeten geven.

Maar nu eerst de wen week.

Om half elf staan we de eerste dag voor het huis. We hebben afgesproken dat we de jongens meenemen in de auto op weg naar een speeltuintje in de buurt. Ze staan te trappelen als ze ons zien en na even gespeeld te hebben legt onze contactpersoon aan de jongens uit wat we gaan doen. S. gaat direct zijn schoenen aantrekken, R. daar in tegen vind het niet veel. Zomaar met die vreemde mensen mee. Hij huilt niet echt maar hij kijkt er maar sip bij.

Aangekomen bij de speeltuin gaan ze al snel los. We hebben lamme armen van het duwen van de schommels, tot vijf tellen gaat al goed, al moeten wij regelmatig al tot tien tellen. Ze zijn ons duidelijk aan het uitproberen. Ook lopen ze van ons weg en na een uurtje hebben papa en mama hun tong op hun knieën hangen. We besluiten een rondje rond de vijver te lopen. Hier zingen we nog wat liedjes en tellen we nog een paar keer. Als het rondje afgelopen is merken we dat ze helemaal op zijn. Ze hebben best veel inspanning geleverd en het is allemaal zo spannend. We besluiten naar hun huis te gaan, daar nog even te spelen en dan weer in de auto te gaan. En dit is een wijs besluit. R. is helemaal kapot en wordt nogal ongezellig. Wij dus maar snel een kus en een knuffel gehaald en snel de auto in, nu kan dit nog.

De volgende dag hebben we ons beter voorbereid. We hebben water en kaakjes bij ons. De jongens kregen voor ons doen wel heel veel zoetigheid mee in hun tas (een flesje kindercola, hele zak chips per zak en een chocoladecroissantje) en aangezien het al niet de rustigste kinderen zijn leek ons dit wat beter.

Als we aankomen staan ze allebei te springen bij het hek en worden we hartelijk ontvangen door hun pleegvader.

We gaan om te beginnen opnieuw terug naar het vijvertje van gister. Daar hebben we het idee om de eendje eten te geven. Maar alle eendjes die er gister waren zijn vandaag ergens anders lunchen. We hebben er een gespot, een stuk verderop. Maar daar waren mensen aan het vissen en ik denk niet dat die nou zo blij worden van twee gillende kleine kinderen. We zijn op een afstandje gaan gooien en toen ze rustig onze kant op kwamen zetten ging R. met grote armgebaren maar eens uitleggen waar wij nou precies stonden.

Daarna op naar de grote stad om daar naar een andere speeltuin te gaan. Daar hebben we heerlijk genoten met zijn allen. De Nederlandse woordjes komen al steeds meer en de eerste paar zitten er ook al goed in. Papa, mama, lekker, goed zo, nee, ja en zitten worden al regelmatig gebruikt. Het gaat zo snel. Ook binnenboord als in houd je handen binnenboord en ga niet je broer in elkaar slaan kennen ze ook al.

Van andere ouders hoor je dat het heel goed is als ze je uit gaan testen, maar ik kan je vertellen. Als er een taalbarrière is, hun denken van klets maar een eind weg, het hele gezinsleven nieuw is voor ons allemaal en iedereen te weinig slaap krijgt..... Dan ben je het hier niet altijd mee eens.

De volgende dag gingen we de jongens halen om bij ons te spelen. Onderweg hadden de jongens een spelletje uitgevonden……… Je gordel los doen. En ze snapte ons echt wel, maar luisteren ho maar. En dan naar elkaar kijken van, zo dat hebben we mooi voor elkaar. Later maar besloten dat we de auto stil zitten, elke keer dat ze de gordel los maakten. Dat kwam wel aan.

Onderweg nemen we nog een lekker koekje en de eerste wordt heerlijk weg gesmikkeld, de tweede wat minder want ze zitten er compleet onder. Ze hebben er wel flinke lol van gehad, want de rest van de weg hebben ze zitten giebelen. Of ons uit zitten lachen dat kan natuurlijk ook, op dit punt verstaan we ze nog niet en gaan we maar van het beste uit.

Bij ons huis aangekomen gaan ze al snel op onderzoek uit. Overal even aanzitten en kijken. De eerste valpartij kwam al vrij snel en dan is het toch wel heel fijn dat ze zich laten troosten door ons. Hierna lekker gegeten en toen ging het los. Alles werd uit de kast gehaald om te vervelen. Om te kijken hoe ver ze moesten gaan voordat we iets zouden zeggen.

We gooien de handdoek in de ring, deze kinderen willen we niet. We zijn snel naar buiten gegaan. Het loopt hier bij ons af en daar hebben we ze even laten rennen en rollen even alle (negatieve) energie kwijt. Daarna een boekje lezen en weer naar hun huis toe. Ze hadden niet alleen ons maar ook zichzelf afgemat en hebben bijna heel de weg rustig geslapen.

De dag daarna gaan we voor het eerst boodschappen doen en we beslissen om de grootste bui voor te zijn. Ze kregen allebei een eigen kar om in te zitten. Dit gaat super en onderweg naar ons huis eten we lekker een vers broodje, hierna vallen ze weer in slaap tot we bij ons huis zijn. Thuis proberen ze ons nog even uit maar al veel minder als gisteren. We besluiten na het eten naar een speeltuintje hier verderop te gaan. Kunnen ze hun energie weer even kwijt. Daar kwamen de liedjes weer die ze in de auto horen en ze inmiddels uit zichzelf zingen. Hop paardje hop en de wieken de wieken de wieken. We gaan van de week maar eens kijken of we het repertoire wat kunnen vergroten.

Inmiddels hebben we te horen gekregen dat vijf mei dé dag wordt waar we zo lang naar uitgekeken hebben. Deze dag mogen we ze meenemen, officieel voor de eerste dertig dagen, maar we houden ze uiteraard voor altijd bij ons!

Dat betekend dat we ze nog maar twee keer terug hoeven te brengen!

De een na laatste wendag gaan we weer boodschappen doen. Ook om te zorgen dat we voldoende spullen in huis hebben voor hun. Maar ook zeker om bidons te kopen. Ze hebben er nogal een houtje van om per ongeluk of expres hun beker om te gooien en ik heb besloten er geen ruzie om te gaan zoeken. Dus dan maar aan de bidons.

We merken aan alles dat de jongens dit schema ook zat zijn, twee keer per dag dik een uur in de auto, heen en weer tussen ons en hun pleegouders. Het wordt zo lastig voor ze nu en dat is te merken aan alles. Voetjes worden minder opgetild, huilbuien komen steeds vaker voor en ze lopen heel de dag te geeuwen. Vandaag doen we rustig aan, kijken een filmpje, lezen wat voor en kroelen heel veel met ze. R. krijgt ook nog wat zand in zijn oog en dan is het helemaal klaar voor vandaag. Om hun ook niet langer op te houden maken we zijn oog schoon en gaan in de auto terug naar hun pleegouders.

De laatste wendag is maar kort, omdat R. toch echt even naar de huisarts moet voor een zalfje voor zijn oog gaan we pas in de middag naar hun toe en hebben we maar drie uurtjes. We gaan terug naar het vertrouwde speeltuintje. Spelen daar wat en na nog wat gegeten en gedronken te hebben brengen we ze voor de aller laatste keer weg.

Deel 1 en deel 2 vind je ook in het online magazine van Twee Ons Geluk.

 

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact