Mee in de reis van adoptie | Deel 2

09-02-2018 om 09:42 uur

Op weg naar onze toekomst

We zijn er!

Maandagochtend vroeg zijn we vertrokken. Na uitgezwaaid te zijn door enkele fans gingen we op pad. Het ging eigenlijk wel lekker. De eerste paar uur lekker doorgereden. Af en toe een stop maken om de benen even te strekken. 

We wilden op tijd stoppen om een goede nachtrust te pakken en dan vandaag het laatste stuk te rijden. Maaaaaaaarrrr wij zullen onszelf niet zijn als dat natuurlijk niet geheel volgens plan verloopt. Alles was vol. Of nouja bijna alles. De auto moet ook gewoon veilig kunnen staan en dat kan nou eenmaal niet overal. Maar wij wilden het risico niet lopen dat of alles uit de auto was of de auto op één van de vele vrachtwagentjes die je zag rijden zou belanden. Dus dan maar doorrijden.

Vandaag doen we helemaal niks meer. 
We hebben nog genoeg dagen om boodschappen te doen en het gebied hier te verkennen. We zitten in Josvafö en het is prachtig hier. We zitten boven in het dorp en hebben een prachtig uitzicht.

De volgende dag komen we er achter dat de planning veranderd. We zijn gebeld door ons contactpersoon of het mogelijk is dat we vandaag al naar de kinderbescherming kunnen komen. Natuurlijk, geen probleem. Gister dus even proef gereden naar Miskolc.

Donderdag om drie uur moeten we aanwezig zijn. Strak in pak en met lichte zenuwen komen we aan. Daar hebben we in een heel klein kamertje een fijn en open gesprek gehad met de voogd van de jongens en een begeleidster. Deze zijn er beide bij de eerste kennismaking met de jongens  ook bij. We zijn nog meer te weten gekomen over de jongens en hebben foto's gezien van ze.  We hebben de volgende dag om half 11 bij het pleeggezin van de jongens afgesproken.
 
We hebben iets wat onrustig geslapen. 

We hadden om half elf bij het huis van de pleegouders afgesproken. Uurtje rijden, dus negen uur de auto in. Kunnen we nog een keer verkeerd rijden ofzo. 

We hebben aan het begin van de straat gewacht op ons contactpersoon. Toen hij gearriveerd was, hebben we het nog even over koetjes en kalfjes gehad zodat we iets meer ontspannen naar binnen konden. Ik stond echt te trillen van de spanning. Hoe gaan ze reageren? Zitten ze wel te wachten op twee van die Hollanders die hun hele leven op hun kop gaan zetten? Zou de klik er zijn?

We reden de auto's tot voor het huis. De pleegvader deed het hek open en wees richting de deur. Daar stonden onze jongens al te wachten met een grote gespannen glimlach. En alle spanning vloog van ons af. Hup naar binnen en daar in de woonkamer kwamen al snel de fotoboekjes tevoorschijn.

Toen we de tassen met de cadeautjes erin hadden gegeven gingen ze los. We zijn met zijn viertjes plus de vertaler in de speelkamer gaan zitten waar S helemaal snel los kwam met het wolkenlampje. R deed ook mee maar die zag je wat aarzelend kijken. We hebben even met de auto's gespeeld en een balletje over gerold en gegooid. S heeft zich rot gelachen.

De ijs- en wolkenlampjes waren toch echt wel de hit. De lampen moesten uit in de kamer en de gordijnen dicht zodat ze het extra goed deden. R ging af en toe even terug naar de pleegouders en kwam dan weer naar ons, maar S is de speelkamer niet echt meer uit geweest. Hij heeft zelfs het eerste potje stoeien al gewonnen van papa!

Het laatste half uurtje hebben we op de grond puzzels met de mannen gemaakt. Kwam R ook wat meer los. Stiekem kwamen ze omstebeurt steeds heel even tegen je aanhangen. Totdat ze door hadden dat er op ze gelet werd en dan waren ze weer weg.

Met de andere volwassenen besproken dat we morgen om dezelfde tijd weer komen en nadat ze allebei nog een mooi versje hadden voorgedragen gingen we weer weg. R had genoeg prikkels gehad en was er wel klaar mee. Maar morgen moesten we wel echt weer terug komen! Voordat we weggingen nog een dikke kus en klein knuffeltje gehad van ze. En toen richting de auto, die ze herkenden van de foto's. We moesten nog keren dus twee keer langs het raam gereden waar ze hevig zwaaiend en kushandjes gevend achter stonden. 

Daar kwamen de waterlanders... Bij ons dan, zo bijzonder, ze zijn zo lief en leuk en mooi en slim en open en geweldig. Vanaf nu gaan we elke dag naar ze toe en dan steeds iets langer.

Het volgende deel staat ook al klaar maar ik zal nog even wat foto's opzoeken. Ik heb uiteraard voornamelijk foto's waar de jongens op staan en daar schieten we hiervoor niet heel veel mee op.

Nu heb ik foto's van ons huis, het dorp (watertje van de straat waar wij aan zaten) en de kinderbescherming erbij gedaan.

Groetjes Janet

 

  

Deel 1 van de reis lees je hier

Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact