Mee in de reis van adoptie | Deel 1

02-02-2018 om 06:18 uur

Janet zal de komende periode haar verhaal vertellen over de adoptie van hun 2 mooie jongens. Lees je mee? Wil je graag iets vertellen, vragen of een berichtje sturen kan dat onder dit bericht. Via Facebook mag natuurlijk ook altijd, net als een e-mail sturen. We zullen het doorsturen naar Janet.


Maandag 3 april
Mijn telefoon gaat en ik zie dat het opnieuw een onbekend nummer is. Zou het?
"Goedemorgen, je spreekt met Laura van de Nederlandse adoptie stichting. Ga er even goed voor zitten want dit is HET telefoontje."

Okeeeeeeee

Acuut zweet op mijn rug, trillende handen, een hartslag van 300 en tranen in mijn ogen.
"Gefeliciteerd, jullie worden papa en mama van twee prachtige knullen! S is 5 en R is 3 jaar." Er volgt nog meer informatie. Wat hun geboorte data is, waar ze vandaan komen, wat voor kinderen het zijn, wat ze leuk vinden. Ze zegt dat ik niets hoeft te onthouden want terwijl ze met mij belt mailt ze alles naar mijn e-mailadres inclusief een foto van onze zonen.

Nog voor ik hun gezichten heb gezien ben ik al verliefd, hou ik al van ze en kan ik niet wachten om mijn man te gaan vertellen dat het is gelukt. We gaan papa en mama worden!

Uhm zal ik hem bellen of zal ik erheen rijden. Ach wat, ik rij er gewoon heen. Even mijn werkgever bellen dat ik echt weg moet.
Geen enkel probleem. 

Nog even snel naar de wc. En jawel terwijl ik hem op slot draai hoor aan de andere kant wat vallen. Paniek! Ik zit opgesloten! Gelukkig zit mijn telefoon nog in mijn zak. Snel mijn werkgever bellen die er snel is om mij te bevrijden.

En dan de auto in, op weg naar de a.s. papa. Ik ben er met mijn hoofd niet bij. Hier in de

 buurt mag je voornamelijk 80 rijden. Als ik op mijn teller kijk en zie dat ik boven de 100 zit parkeer ik snel mijn auto in een parkeerhaven. Dit is te gevaarlijk, dan maar bellen.
De telefoon gaat een keer of vier over voordat hij opneemt. Dan hoor ik zijn stem en kan ik alleen nog maar huilen van geluk. Tussen het snikken en lachen door vertel ik hem alles wat ik heb onthouden en stuur ik hem de foto's door. Deze bekijken we samen. Daar zijn ze dan...... Wat zijn ze knap!!!!!! En weer komen de tranen.

In de week die daarop volgt vertellen we hier en daar de mensen om ons heen dat het eindelijk zo ver is. Iedereen is mega enthousiast en ookal hebben we al die jaren geweten dat er mensen met ons meeleefden is het toch wel bijzonder om de blijheid aan de andere kant van de lijn te horen.

Tijdens het intake gesprek wordt er verteld dat je gemiddeld tussen de 6 en 8 weken na de match afreist. De eerste week gaan we dus voornamelijk genieten. Een beetje rondkijken wat we allemaal nog moeten of willen hebben. En iedereen die het maar zien wil of niet de foto's van onze jongens onder hun neus stoppen. 
Tenminste dat idee hadden we. 

Daar gaat de telefoon weer. "Goedemiddag met Laura van de Nederlandse adoptie stichting. Zien jullie een mogelijkheid om binnen twee a drie weken alles te regelen? De eerste ontmoeting kan namelijk al de laatste vrijdag van april plaatsvinden." Ja natuurlijk! Hoe eerder we bij de jongens zijn hoe beter! Maar wel stress alom. We moeten nog een huis regelen daar, papieren voor onderweg, fotoboeken voor de jongens, vergeet de slaapkamers en speelgoed vooral niet etc etc.

In de periode tot aan vrijdag 21 april regelen we van alles. Dat is onze laatste werkdag en de maandag erop gaan we rijden. Op weg naar onze jongens. Een huis wordt met een beetje hulp snel gevonden, de kamers zetten we als een volleerd klusteam in elkaar en alle papieren die aangevraagd zijn worden 1 voor 1 door de postbode bezorgd. De tassen zijn bijna allemaal ingepakt. We zijn er klaar voor.

En dan loopt het toch nog even anders. Ik had afgesproken te gaan winkelen met mijnzusje en een vriendin en daarna wat te gaan eten. Maar hun hadden andere plannen en na het winkelen verrasde ze mij met een kaartje waar zo iets leuks in stond. Alles was geregeld, we gingen mijn man van zijn werk halen en daarna werden we bij mijn ouders thuis verwacht. Daar waren zo goed als al onze vrienden en familie. Iedereen die op korte termijn kon in ieder geval.

Hoe leuk is dat als mensen dat voor je regelen. Het was een heerlijke avond waar we overladen zijn met cadeau's en we iedereen vol trots over onze jongens konden vertellen. Heel erg fijn om nog even ons grote geluk te kunnen delen met de mensen die ons lief zijn voordat we aan de reis van ons leven beginnen..... 

Volgende week komt Deel 2 online.
Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact