32 weken....

26-06-2016 om 08:31 uur

Vandaag zijn we alweer 32 weken zwanger! 32 weken! In de eerste maanden stond de tijd stil maar sinds maart vliegt de tijd voorbij. Helemaal de maand juni, waar ben je gebleven?

Nu gaan we aftellen. Het kunnen nog 6 weken zijn maar ook 10. Spannend!!!!! Het lijstje is gemaakt met wat we allemaal nog moeten doen, iets met nesteldrang waar eigenlijk geen tijd voor is. Maar het komt vast goed.

Ik voel me 'goed'. Ondanks dat het nu zwaarder gaat worden, de vermoeidheid aanwezig is, de 10 keer plassen midden in de nacht, de krampen in mijn benen en voeten en het gevoel heb dat mijn buik uitscheurt aan de bovenkant mag ik niet klagen. Ik geniet van de kleine spruit in mijn buik, ik geniet van Milan en manlief en ben megaaaa trots op de webshop.

En toch werd ik vandaag met een raar gevoel wakker. Ik wil mezelf verstoppen, verschuilen en weglopen. Alleen of eigenlijk het liefst met mijn mannen. Gewoon even weg, weg van al mijn gedachten.

32 weken...

Bij Milan heb ik een totaaalll andere zwangerschap gehad, genoten heb ik met hoofdletters ondanks wat er allemaal gebeurde (dat vele genieten wat ik toen kon doen mis ik nog dagelijks). Met een cyste op mijn eierstok waar ik gigantisch veel pijn van heb gehad kon ik vanaf week 28 weinig meer. Ik sliep amper en de pijn was geen doen. Ook omdat hij nog eens met zijn lijfje tegen de cyste aan lag.

Week 32.... Het was weer tijd voor controle in het ziekenhuis. Ik was op en kon niet meer. Ik voelde aan alles dat dit niet goed zou gaan. Aan manlief vroeg ik of hij het woord zou doen. Eenmaal daar aangekomen floepte ik het er zo maar uit. En de reactie van die "oh zo vriendelijke" gynaecoloog..... stel je niet zo aan je bent zwanger. Zijn woorden vergeet ik noooit meer. In de auto kon je mij oprapen van verdriet maar ook onzekerheid. Ik stel me gewoon aan en er is dus niets aan de hand. Ik probeerde dit mezelf steeds voor te houden maar mijn lichaam deed andere dingen. Ik voelde dat het steeds slechter ging maar ik moest door. Lopen kon ik bijna niet meer maar kom op doorgaan, niet aanstellen.

Niet veel later ging het lopen helemaal niet meer. Links zat geen gevoel meer in en met ondersteuning trok ik die wat achter mij aan. Ik was moeeeeeee! Maar trok niet aan de bel want ik stel mij ook nu vast weer aan en het zal er wel bij horen.... De dag daarna kon ik niet meer uit mijn woorden komen, ik kon echt niet meer. Die dag had ik weer controle bij een vrouwelijke gynaecoloog. Ze schrok en heeft ons gelijk doorgestuurd naar de neuroloog. Uhhhh ik stel mij dus niet aan? Neeee je had gelijk aan de bel moeten trekken, dat hebben we gedaan...

Uiteraard moest ik blijven en volgde er verschillende controles. Totale uitputting, gelukkig geen enge dingen en het gaat weer over. Verder in mijn zwangerschap viel ik met vlagen weg, maar ook hier konden ze nu niets mee. Zolang het met de kleine goed gaat blijft hij gewoon zitten.

3 jaar zijn we nu verder, het gebeurde toen eind juli / begin augustus. Moeilijke en zware jaren achter de rug gehad. Het is nooit meer helemaal over gegaan. Kon ik voorheen uren lopen op het strand hou ik dat nu misschien 5 minuten vol. Kon ik met mijn nichtje in de kinderwagen kilometers lopen, bij Milan hooguit 1 km en dan laat ik de pijn maar achterwege net als het herstel. Ben ik moe, te moe, laat mijn spraak mij in de steek. En wat het nou is.... De een zegt dit de andere zegt dat. Ik probeer het los te laten en heb mijn grenzen opnieuw leren kennen, wat voor vele ook lastig is want die grenzen zijn niet meer zo groot.

En nu.... ik heb mezelf de laatste tijd, ondanks de "echte" zwangerschapsklachten nog nooit zo goed gevoeld in de laatste 3 jaar. Weinig pijn gehad en mijn spraak heeft mij nog niet in de steek gelaten. *Klopt dit natuurlijk knetterhard af.* Is deze zwangerschap niet alleen een onwijs mooi cadeau, nooit verwacht zo snel zwanger te raken  (ook dit duurde bij de eerste vele malen langer), maar ook weer het begin van de terugreis naar mijn "eigen" lichaam? Kan ik straks weer lekker door het zand struinen en achter mijn kind (eren) aanrennen, samen voetballen en urenlang in de dierentuin rond hobbelen zonder dat we na een uur weer naar huis moeten omdat mama het niet meer kan. Zou het??? De tijd gaat het leren. Maar deze maanden zonder pijn heb ik gehad. Die zijn binnen en verder zien we het wel.

32 weken.... met tranen over mijn wangen ga ik stoppen met schrijven voor nu. Een traan van verdriet, een traan van boosheid, een traan van blijdschap en meerdere tranen van liefde en het nieuwe begin. We gaan ervoor! De laatste weken gaan we nog meer genieten, genieten van al het moois en vooral veel meer stil staan van alle mooie dingen die we nu mogen meemaken. Je moet nog even blijven zitten klein lief mannetje maar mama kan nu al niet wachten tot ik je in mijn handen mag vasthouden en dat we met zijn viertjes een mooi liefdevol gezin mogen gaan vormen, op welke manier dan ook. Want heeft Milan in mijn ogen vele dingen moeten missen omdat zijn mama niet alles kan/kon doen, liefde heeft hij gehad, VOLOP! En ik hoop dat ik jou dat ook weer mag geven, kleine lieve spruit!

Mocht je mijn andere persoonlijke verhalen ook gevolgd hebben... De zakken m&m's zijn het huis niet meer binnen gekomen, goed hè!  Dat ik nu verslaafd ben aan de Milka reep m&m en hazelnoten chocolade sinds mijn zwangerschap zal ik achterwege houden! 


Producten | Bestelinformatie | Veelgestelde vragen | Algemene Voorwaarden | Kika Beren | Over Ons | Veiligheid & Privacy | Contact